UE
Unia Europejska
nieslyszacy WCAG 2.0
Aby wyświetlić poprawnie całą zawartość strony, uruchom wtyczkę Flash w Twojej przeglądarce.
Zobacz jak uruchomić wtyczkę Flash w Chrome.

Polski Grand Tour w XVIII i początkach XIX w. jest zbiorem tekstów ukazujących bogactwo inspiracji i wpływów jakie wywarły te szczególne podróże na naszą kulturę. Czytelnik tomu znajdzie się - obok podróżnego - w centrum drogi, na szlaku, który prowadzi przez Wielką Europę kultury, edukacji, duchowych potrzeb, przyjemności, biznesu i pobytów w kurortach. Polska osiemnastowieczna Wielka Podróż została przez Autorów książki udokumentowana jako uczestnictwo i rzeczywiste współtworzenie kultury europejskiej.


To pierwsze tego typu rozwiązanie, które całkowicie zrewolucjonizuje identyfikację dzieł sztuki pochodzących z grabieży wojennych. Dzięki aplikacji możliwa będzie automatyczna identyfikacja obiektu jedynie na podstawie fotografii wykonanej za pomocą telefonu komórkowego.


Centaur

karta katalogowa kolekcji

Kolekcja

Rzeźba
Włochy (?)
Połowa XVI w. (?)
Brąz, odlew; postument z czarnego marmuru
Wys. (z postumentem) 35 cm, szer. 21 cm, gł. 11 cm
Wil.538

Centaur-rzeźba

Motyw centaura – istoty wyobrażanej w postaci konia o ludzkim torsie i głowie, występował już w rzeźbach świątyni Zeusa w Olimpii (1. poł. V w. p.n.e.), Tezejonu i Partenonu w Atenach (V w. p.n.e.) czy w malarstwie ściennym w Pompejach. Cieszył się dużą popularnością w sztuce nowożytnej zarówno w rzeźbie (m.in. Michał Anioł, Antonio Canova), jak i w malarstwie (m.in. Peter Paul Rubens, Francesco Solimena). Chętnie temat ten podejmowany był również później w twórczości artystów takich, jak Arnold Böcklin, Pablo Picasso, Auguste Rodin czy Igor Mitoraj.

Wilanowskie przedstawienie centaura nawiązuje do dwóch marmurowych rzeźb, które odnaleziono podczas wykopalisk w wilii Hadriana w Rzymie w 1736 r. Rzeźby te, zwane Centaury Furietti od nazwiska ich znalazcy, Giuseppe Alessandra Furiettiego, znajdują się obecnie w Muzeum Kapitolińskim w Rzymie. Wykonane prawdopodobnie na polecenie cesarza Hadriana w latach 117–138, stanowią rzymskie kopie hellenistycznych rzeźb dłuta Aristeasa i Papiasa.

W sztukach plastycznych centaura przedstawiano pojedynczo lub w scenach walk, szczególnie z Lapitami, tzw. kentauromachii. Dzikie istoty zamieszkujące góry i lasy Tesalii w zachodniej Arkadii najchętniej spędzały czas na bójkach i łowach. Oddawały się pijaństwu, porywały kobiety i nimfy. Będąc hybrydą konia i człowieka, były istotami rozumnymi, posiadającymi zdolność odczuwania i wyrażania uczuć, przy jednoczesnym zachowaniu zwierzęcej sprawności, siły i okrucieństwa. Cztery końskie kończyny sprzyjały niezwykle sprawnemu, szybkiemu poruszaniu się, a ludzkie ramiona służyły wszelakim ludzkim czynnościom, co w wypadku centaura zwykle związane było z brutalną walką, stąd często przedstawiano go z włócznią, mieczem lub maczugą i tarczą. Dwoistość natury i gwałtowność usposobienia podkreślało charakterystyczne wygięcie do tyłu umięśnionego tułowia oraz zdecydowanie odwrócona w bok lub za siebie głowa.

Niewielkich rozmiarów figurki, ustawiane często na wysokich postumentach przypominających swą kompozycją pomniki konne, stanowiły jeden z pożądanych elementów dekoracji wnętrz.

Agnieszka Świtek

drukuj
Podziel się:
Wykop Facebook
Daktylioteka mitologiczna_1.jpg

Daktylioteka mitologiczna (karta katalogowa kolekcji, Kolekcja)

Mianem daktylioteki (z gr. daktylios = pierścień, kamień szlachetny; theke = szkatuła) określano w starożytności szkatułę na kosztowności. W czasach …