UE
Unia Europejska
nieslyszacy WCAG 2.0

Tematy

„Historia Polski" Bernarda O'Connora to jedna z najlepszych relacji o Rzeczypospolitej, jakie wyszły spod piór cudzoziemców w siedemnastym wieku. Jej autor - irlandzki katolik, który przeszedł na anglikanizm, osobisty lekarz króla Jana III Sobieskiego, przyrodnik i historyk - przebywał w Polsce zaledwie kilka miesięcy. Mimo to, dzięki wrodzonemu zmysłowi obserwacji, umiejętności korzystania z dostępnych źródeł oraz naukowej pasji, stworzył dzieło niezwykle wnikliwe oraz piękne.



Drzewo iglaste (O przyrodzie dla dzieci, PJM)

Sosna czarna, fot. J. Dobrzańska.JPG

Czy drzewa iglaste mają igły? Tak. Inaczej nazywamy je szpilkami, a drzewa – szpilkowymi. Igły to przekształcone liście różniące się budową od liści o dużej powierzchni blaszki liściowej u drzew liściastych. Igły mogą być krótkie lub długie w zależności od gatunku, np. igły sosny są długie, sztywne i kłujące, zaś igły świerka – krótkie, spiczasto zakończone, ale kłują równie dotkliwie jak szpilki sosnowe. Dla odmiany szpilki modrzewia, wyrastające w kępkach, są krótkie i wyjątkowo miękkie.

Mała powierzchnia igieł zabezpiecza przed nadmiernym parowaniem z nich wody. Dodatkowo igły mają grubą skórkę pokrytą woskiem, co jeszcze bardziej uodparnia je na nadmierną ucieczkę wody.

Czy drzewa iglaste zrzucają igły na zimę? Najczęściej drzewa takie są zimozielone – czyli w okresie zimowym ich igły pozostają na drzewie. Jednym wyjątkiem jest modrzew. Cienkie i miękkie szpilki drzew tego gatunku przebarwiają się jesienią na intensywnie żółty kolor i opadają całkowicie z drzewa, pozostawiając bezlistne gałązki. Czy w takim razie zimozielone drzewa iglaste mają przez całe życie jedne i te same igły? Nie. Wymieniają je, ale rzadziej niż drzewa liściaste czy modrzew. W zależności od kondycji liści, najczęściej te najbardziej wysłużone, chore czy obumarłe opadają na ziemię, ale pozostałe nadal rosną. Drzewo pozbywa się więc zbędnego balastu w postaci igieł nieprzynoszących mu żadnej korzyści. Pojedyncze szpilki mogą utrzymywać się na drzewie od momentu wzrostu przez kilka do kilkudziesięciu lat, w zależności od gatunku. Drzewa te stale uzupełniają ubytki igliwia, wykształcając nowe, zdolne do przeprowadzania fotosyntezy liście, które produkować będą odżywczy dla drzew cukier – glukozę. Wśród igieł w koronach drzew dostrzeżemy szyszki – małe, duże, pękate, wąskie, rozczochrane – ich wygląd zależy od gatunku drzewa, na którym rosną. Pośród ich zdrewniałych łusek ukryte są niewielkie nasiona – przysmak dzięciołów i wiewiórek.

Gdy będziemy przechodzić obok sosen czy świerków, z pewnością otoczy nas przyjemna, orzeźwiająca woń olejków eterycznych zawartych w igliwiu oraz żywicy. Po co drzewo produkuje żywicę? Żywica najczęściej wytwarzana jest w przewodach żywicznych drewna i służy do zabezpieczania zranionych miejsc. W miejscu uszkodzenia żywica sączy się intensywnie, aby zakryć powierzchnię całej „rany”. Dodatkowo chroni ona drzewo przed bakteriami i grzybami, bo któż chciałby zjeść tak intensywne w zapachu, więc i w smaku nie najlepsze drzewa.

Tekst: Katarzyna Tylkowska

drukuj
Podziel się:
Wykop Facebook