nieslyszacy WCAG 2.0WCAG 2.0

Tematy

Jedna z najciekawszych grup zabytków znajdujących się w kolekcji Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie to kilkadziesiąt niewielkich przedmiotów związanych z kulturą starożytnego Egiptu. Autorka, Aleksandra Majewska, omawia historię zbioru oraz, w części katalogowej, kolejne obiekty, takie jak figurki z brązu przedstawiające bóstwa i władców, czy Uszebti z fajansu egipskiego.


To pierwsze tego typu rozwiązanie, które całkowicie zrewolucjonizuje identyfikację dzieł sztuki pochodzących z grabieży wojennych. Dzięki aplikacji możliwa będzie automatyczna identyfikacja obiektu jedynie na podstawie fotografii wykonanej za pomocą telefonu komórkowego.


Historia

Król Jan III nabył posiadłość Milanów w 1677 roku. Z jego inspiracji i po jego czujnym okiem w kolejnych latach powstał tu barokowy pałac, zaprojektowany przez Augustyna Locciego Młodszego. Wokół pałacu założono wspaniałe ogrody, folwark z budynkami gospodarczymi oraz zwierzyniec. Wilanowska rezydencja, położona w pobliżu Warszawy, zapewniała Janowi III i jego rodzinie wytchnienie, równocześnie była na tyle blisko Zamku Królewskiego – oficjalnej siedziby króla, Sejmu i Senatu, że monarcha nie tracił kontroli nad biegiem zdarzeń.

Za czasów Jana III pałac składał się z korpusu głównego z galeriami ogrodowymi i wieżami, poprzedzonego dwudzielnym dziedzińcem. Skrzydła boczne zostały zbudowane z inicjatywy kolejnej właścicielki Wilanowa, Elżbiety Sieniawskiej, według projektu Giovanniego Spazzia w latach 1720-1729. Sieniawska zdecydowała się na nawiązanie do architektury korpusu głównego pałacu, pochodzącego z czasów Jana Sobieskiego, dzięki czemu cała kompozycja stanowi tak harmonijną całość.

Pałac w Wilanowie od dziedzińca, fot. W. Holnicki

Historia pałacu - czytaj więcej

W ostatniej ćwierci XVIII wieku ówczesna właścicielka Izabela Lubomirska zleciła swojemu architektowi Szymonowi Bogumiłowi Zugowi zbudowanie wokół dziedzińca budynków Kordegardy, Kuchni i Łazienki. Mimo, iż prezentują one już styl wczesnoklasycystyczny, ich elegancka architektura znakomicie współgra z barokowym pałacem. Również z polecenia Lubomirskiej południowa część ogrodu została przekształcona w stylu angielsko-chińskim.

Izabela Lubomirska przekazała posiadłość córce Aleksandrze i jej mężowi Stanisławowi Kostce Potockiemu. Z ich inicjatywy w 1805 roku w pałacu wilanowskim otwarto muzeum, dostępne dla ludzi wszystkich stanów. Kolekcja dzieł sztuki, zapoczątkowana już przez Jana III i powiększona przez kolejnych właścicieli, została wzbogacona zakupami Potockich. W pałacu wilanowskim prezentowano zarówno apartamenty królewskie Jana III i Marii Kazimiery wraz z pamiątkami po rodzinie Sobieskich, jak i znakomitą kolekcję sztuki europejskiej, polskiej i orientalnej. Znalazły się w niej wybitne przykłady malarstwa (dzieła m.in. Lucasa Cranacha, Jana Lievensa, Petera Paula Rubensa, Pompea Batoniego, Angeliki Kaufmann, Antona Graffa), waz antycznych, biskwitów oraz orientalnego rzemiosła artystycznego . Perłą zbiorów do dziś pozostaje „Portret konny Stanisława Kostki Potockiego” Jacquesa-Louisa Davida – jedyne dzieło wielkiego malarza w zbiorach polskich.

Z inicjatywy Stanisława Kostki Potockiego przekształcono rozciągający się na północ od pałacu ogród w stylu angielskim. W XIX wieku powstały w nim m.in. stylizowana na orientalną Altana Chińska, Most Rzymski łączący ogrody z wyspą, czy inspirowany architekturą średniowieczną budynek Pompowni. Na przeciwległym brzegu Jeziora Wilanowskiego powstało założenie ogrodowe Morysin. W XIX wieku przy południowym skrzydle pałacu założono piękny ogród różany, nawiązujący do form neorenesansowych. Natomiast dekoracje ogrodu włoskiego na tarasie górnym i dolnym zachowały charakter, jaki nadał im Jan III.

Historia ogrodów - czytaj więcej

W XIX wieku prace przy pałacu koncentrowały się głównie na przebudowie wnętrz i dostosowaniu ich do funkcji muzealnych i mieszkalnych. W połowie tego stulecia północną elewację północnego skrzydła przebudowano w stylu neorenesansowym. Nieustająco powiększano również kolekcję sztuki. Ostatnim rodem arystokratycznym posiadającym Wilanów przed drugą wojną światową byli Braniccy.

Po drugiej wojnie światowej pałac wilanowski przeszedł na własność państwa, po szeroko zakrojonych pracach konserwatorskich został otwarty dla publiczności w 1962 roku jako oddział Muzeum Narodowego w Warszawie. Od 1995 roku jest to samodzielna instytucja podległa Ministerstwu Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Na początku XXI wieku przeprowadzono kompleksowe prace rewitalizacyjne fasad pałacu, najcenniejszych wnętrz (m.in. apartamentów królewskich, Pokoi Chińskich i Myśliwskich) oraz ogrodów, wraz z terenem przedpola.

Historia muzeum - czytaj więcej

drukuj
Podziel się:
Wykop Facebook
45_zrzut_rezydencja.jpg

Dzieje rezydencji (e-learning)

Nie od razu pałac zbudowano... Początkowo był skromnym dworem podmiejskim, letnią rezydencją rodziny Sobieskich. Z czasem stał się wspaniałą willą otoczoną ogrodami, której dekoracja podkreślała chwałę króla-zwycięzcy, jedynego polskiego monarchy, którego sława przekroczyła granice Rzeczypospolitej.

rezydencja_zrzut.JPG

Rezydencja wilanowska (multimedium)

Rezydencja wilanowska to pałac, jego dekoracje i dzieła sztuki, ogrody i rzeźby w parku, a także liczne budowle i pomniki …

44_widok znad ogrodu pałacu w wilanowie wzdłuż głównej osi pałacu, w kierunku skarpy warszawskiej .jpg

Otoczenie rezydencji wilanowskiej (artykuł)

ZMIANY W ZAGOSPODAROWANIU PRZESTRZENNYM OTOCZENIA REZYDENCJI WILANOWSKIEJ Artykuł jest poprawioną wersją wykładu wygłoszonego podczas konferencji zorganizowanej przez Muzeum Pałac w Wilanowie …