© Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie
Silva Rerum   Silva Rerum

Gałecki Franciszek Zygmunt (zm. 1711)

Gałecki Franciszek Zygmunt (zm. 1711) wojewoda kaliski. Wziął udział w bitwie pod Kałuszem (1672) pod dowództwem Jana Sobieskiego, zdobył wtedy chorągiew tatarską. Walczył pod Chocimiem (1673), w latach następnych stale uczestniczył w starciach z Tatarami i Turkami na pograniczu. Po bitwie pod Wiedniem (1683) zawiózł cesarzowi Leopoldowi I podarunki od Jana III. Być może z niechęci do królewicza Jakuba włączył się w r. 1687 do spisku opozycji przeciw ewentualnej elekcji królewicza, lecz już w roku następnym doniósł o wszystkim królowi. Wyznaczony przez Jana III na komisarza, przejął z rąk cesarskich Oławę, przeznaczoną na rezydencję dla królewicza Jakuba i jego nowopoślubionej żony. Po klęsce kampanii mołdawskiej Sobieskiego (1691) Gałeckiemu udało się sprowadzić z powrotem artylerię koronną pozostawioną przez wycofującą się armię polską. Na sejmie koronacyjnym Augusta II (1697) został nominowany wojewodą inowrocławskim, co zjednało go dla polityki nowego króla. Wraz z saskim generałem Brandtem dowodził siłami polskimi i saskimi, które skuteczne rozpraszały oddziały zwolenników księcia Conti. Popierał Augusta II w jego planach zdobycia Inflant, uczestniczył w oblężeniu Rygi w r. 1700. Sprzyjanie wojnie ze Szwecją przysporzyło Gałeckiemu niechęci wśród szlachty, która domagała się od króla, aby usunął go ze swojego otoczenia. W r. 1703 został wojewodą kaliskim, a w r. 1704 komendantem Lwowa. Chociaż kazał spalić przedmieścia i otworzył ogień na Szwedów stojących pod murami, nie udało mu się obronić miasta. Zdobywcy wywieźli go do Sztokholmu, uwolniono go dopiero z końcem 1706 r. Nie angażował się już politycznie, a po r. 1710 starał się interweniować w interesie szlachty wielkopolskiej, w której dobrach wojska saskie poczyniły znaczne szkody.