UE
Unia Europejska
nieslyszacy WCAG 2.0
przedmioty_osobliwe.jpg

Czy sprzęty i cieszące oko drobiazgi, otaczające niegdyś osoby związane z Wilanowem, zasadniczo różnią się od tych, z którymi obcujemy dziś na co dzień? Mamy nadzieję, że lektura tego opracowania dostarczy Państwu nie tylko odpowiedzi na podobne pytania, ale i czystej przyjemności w obcowaniu z nieczęsto już spotykanymi wyrobami artystycznymi, podobnie jak z odchodzącą w niepamięć staropolszczyzną.


To pierwsze tego typu rozwiązanie, które całkowicie zrewolucjonizuje identyfikację dzieł sztuki pochodzących z grabieży wojennych. Dzięki aplikacji możliwa będzie automatyczna identyfikacja obiektu jedynie na podstawie fotografii wykonanej za pomocą telefonu komórkowego.


Szkatuła

karta katalogowa kolekcji

Kolekcja

Szkatuła

Rzemiosło artystyczne
Niemcy, Augsburg
XVII w.
Świerk, fornir hebanem, brąz, marmur; repusowanie, cyzelowanie, złocenie
27 x 47 x 32 cm
Wil.321

Szkatuła_front.jpg

Ten niewielki mebel pochodzi z Augsburga, pierwszego ośrodka produkcji mebli, którego wyroby zdobyły popularność na całym kontynencie. Ma otwieraną pokrywę (tak jak w kufrze) i dwie szuflady: głębszą i płytszą – ukrytą za profilowanym cokołem. Okucia, przynajmniej część z nich jest wtórna, zostały wykonane z brązu i pozłocone. W płycinach wykorzystano rzadką odmianę kamienia, tzw. kamienia pejzażowego. Występuję on w Toskanii – na tyle rzadko, że nieraz miejsca gdzie był odnajdywany otaczano ochroną. Pierwszy raz został opisany przez jezuitę Athanasiusa Kirchnera w dziele „Mundus subterraneus” (1665). Cięty w cienkie płytki i polerowany, przypominał patrzącym pejzaż, którą to cechę wykorzystywano w wyrobach rzemiosła artystycznego.

Heban, z którego okleina pokrywa świerkową konstrukcję to twarde, egzotyczne i bardzo drogie drewno. Sprowadzano je do Europy z Azji. Użycie tego materiału jako forniru wskazuje, że był to przedmiot luksusowy. Na podstawie mebla wybito napis „EBEN”, który augsburscy rzemieślnicy przybijali by zapewnić nabywcę o autentyczności drewna (heban fałszowano czerniąc drewno np. gruszy).

Szkatuła_fragment_2.jpg

Czerń jest w szkatule zestawiona ze złotem okuć i z rysunkiem marmurowych płytek (nic nie przedstawiających, ale jakby przedstawiających górski widok). Ten wysmakowany zestaw kolorów i kształtów, musiał być dla nabywcy przyjemnością. Posiadanie takiego przedmiotu mogło świadczyć nie tylko o zamożności właściciela, ale wskazywało też na wyrafinowany smak. Można powiedzieć, że szkatuła miała dwie funkcje – przechowywanie cennych przedmiotów i bycie cennym przedmiotem, tak samo wartym oglądania jak chowane w nim rzeczy. Cennym i zaskakującym, ponieważ tam, gdzie patrzący, nauczony doświadczeniem, spodziewał się w płycinie sceny lub widoku narysowanego ludzką ręką, odnajdywał stworzony przez naturę krajobraz. Wyglądający jednak jak dzieło człowieka.

 

Marek Wasilewicz

drukuj
Podziel się:
Wykop Facebook
Toaletka_królowej_1

Toaletka królowej Marii Kazimiery Sobieskiej (karta katalogowa kolekcji, Kolekcja)

Zachowane w zbiorach wilanowskich cztery barokowe szkatułki i lustro wchodzą w skład damskiej toalety pierwotnie liczącej z pewnością znacznie więcej …

kalamarz_2

Kałamarz (karta katalogowa kolekcji, Kolekcja)

Srebrna kaseta na przybory do pisania jest obecnie jedynym w zbiorach wilanowskich dziełem warsztatów gdańskich, cenionego i ważnego ośrodka złotniczego na ziemiach polskich.