UE
Unia Europejska
nieslyszacy WCAG 2.0
44_ksiazka chinska mala.jpg

Dalekowschodnia porcelana i wyroby z laki oraz przedmioty produkowane w Europie na wzór chińskich i japońskich lub dekorowane „w stylu chińskim” zdobiły wnętrza pałacu w Wilanowie od początku jego istnienia. Warto odkryć znaczenie tych niezwykle ciekawych i cennych obiektów.


To pierwsze tego typu rozwiązanie, które całkowicie zrewolucjonizuje identyfikację dzieł sztuki pochodzących z grabieży wojennych. Dzięki aplikacji możliwa będzie automatyczna identyfikacja obiektu jedynie na podstawie fotografii wykonanej za pomocą telefonu komórkowego.


Uchwyt do bukiecika

karta katalogowa kolekcji

Kolekcja

Rzemiosło artystyczne
Francja
Kon. XIX w.
Mosiądz sztancowany, odlewany, lutowany; nakładka mosiężna; szkło
13,9 x 3,5 cm x 3 cm
Wil.5910

Uchwyt do bukiecika_1.jpg

Uchwyty do bukiecików, ozdobne i kosztowne przedmioty służące do umieszczania w nich drobnych kwiatków, używane były już w okresie renesansu. W XVI i XVII w. przybierały one formę kuli na łodyżki lub wiązki wydłużonych pręcików osadzonych na długiej rączce. W czasach, gdy kanalizacja w miastach nie była powszechnie zakładana, bukieciki noszono podczas spacerów, aby choć trochę zminimalizować nieprzyjemny zapach unoszący się w powietrzu. W XIX w. uchwyty były często oprawą bukietów balowych. Niewielkie bukieciki otaczane były białą koronką z papieru. Łodyżki kwiatów, owinięte cienkim drutem, tworzyły sztywny trzonek, który wsuwano do koszyczka i umocowywano szpilą przytwierdzoną do łańcuszka. Podczas tańca oprawka z bukiecikiem zwisała swobodnie, utrzymywana jedynie na palcu damy dzięki obrączce na łańcuszku przymocowanym do trzonka.

Uchwyt do bukiecika_2.jpg

W Anglii uchwyty do bukiecików były bardzo popularne, zwłaszcza w epoce wiktoriańskiej, kiedy to za stosowniejszą ozdobę dla młodej kobiety uważano kwiaty, a nie biżuterię. Oprawy, oprócz tradycyjnej formy noszonej w dłoni, bywały również wpinane we włosy, przymocowywane w talii jako châtelaine lub przypinane jako broszka. Wykonywane były w całości z metalu (srebra lub złoconego mosiądzu) lub składały się z metalowego koszyczka, najczęściej ażurowego, rzadziej zaś dekorowanego emalią, i trzonka wykonywanego ze szkła, koralu, masy perłowej, kości słoniowej lub porcelany. Niektóre w koszyczku miały dodatkowo zamontowane lusterko lub karnecik balowy i oprawkę na ołówek.

Egzemplarz wilanowski to klasyczny typ oprawy bukiecika noszony w dłoni. Na szklanym trzonku osadzony jest ażurowy koszyczek ze sztancowanym ornamentem eklektycznym i kobiecymi główkami osadzonymi na sztyftach. Na jednej z jego ścianek zachowało się kółeczko, do którego przymocowany był łańcuszek ze szpilą.

Małgorzata Zając

drukuj
Podziel się:
Wykop Facebook
Wisiorek – miniaturka.jpg

Wisiorek – miniaturka (karta katalogowa kolekcji, Kolekcja)

Miniatura portretowa, znana już w starożytności, jako samodzielny rodzaj malarstwa pierwszą fazę intensywnego rozwoju przeżywała w XVI w. Najczęściej miniaturowe …

Zainspiruj sie2_Gotowe pudełko osobliwości. fot. Julia Dobrzańska.JPG

Pudełko osobliwości (artykuł)

Zainspiruj się i stwórz swoje pudełko osobliwości! W dawnych czasach wśród władców modne było posiadanie rzeczy szczególnych, cennych i wyjątkowych. Często przechowywane były one w specjalnych pomieszczeniach zwanych gabinetami osobliwości lub kunstkamerami. Kolekcjonowano nie tylko dzieła sztuki, ale też najróżniejsze przedmioty, np. muszle, korale, zasuszone owady, a nawet... rogi jednorożców.

przedmioty_osobliwe.jpg

Przedmioty osobliwe, niecodzienne, ciekawe. (artykuł)

Czy sprzęty i cieszące oko drobiazgi, otaczające niegdyś osoby związane z Wilanowem, zasadniczo różnią się od tych, z którymi obcujemy dziś na co dzień? Mamy nadzieję, że lektura tego opracowania dostarczy Państwu nie tylko odpowiedzi na podobne pytania, ale i czystej przyjemności w obcowaniu z nieczęsto już spotykanymi wyrobami artystycznymi, podobnie jak z odchodzącą w niepamięć staropolszczyzną.