nieslyszacy WCAG 2.0WCAG 2.0

Wraz z twórcami z epok dawnych autor odkrywa uroki kobiecych piersi, zagląda pod odzież kąsanych przez pchły dziewcząt, interesuje się losem piesków pokojowych w buduarach, uczestniczy w pokazie anatomii, staje przed drzwiami sypialni kochanki i wsłuchuje się w staropolskie serenady. Zbierając swe studia z pogranicza historii kultury i literatury, Radosław Grześkowiak wyszperał z kart manuskryptów wiele mało znanych utworów. Pasja poznawcza, odkrywczość i talent interpretacyjny autora nie pozwalają tej książki odłożyć na półkę.


To pierwsze tego typu rozwiązanie, które całkowicie zrewolucjonizuje identyfikację dzieł sztuki pochodzących z grabieży wojennych. Dzięki aplikacji możliwa będzie automatyczna identyfikacja obiektu jedynie na podstawie fotografii wykonanej za pomocą telefonu komórkowego.


Portret trumienny Zygmunta Tarły (zm. 1689) (?)

karta katalogowa kolekcji

Kolekcja

Malarstwo
Malarz polski
Polska
kon. XVII w.
Olej, blacha miedziana
33 x 44,6 cm
Wil.1978

Interesujący przykład półpostaciowego, owalnego portretu trumiennego, namalowanego na sześciobocznej, wtórnie przyciętej blasze. Podobizna zmarłego umieszczona jest centralnie w owalnej, złotej ramce na srebrzystoszarym tle, po bokach znajdują się złote litery: Z. T. |S. P. Jest to prawdopodobnie skrót napisu: Zygmunt Tarło starosta pilzneński. Całość w drugiej złotej ramce, ujętej w malowany, zastępujący repusowanie ornament z wici roślinnej, na tle którego u góry i u dołu umieszczono złote litery o niewyjaśnionym znaczeniu: ZC | P I K. M. Osobę portretowaną zidentyfikowano na podstawie znajdującej się na odwrocie obrazu kartki maszynopisu: Zygmunt Tarło h. Topór (Starosta Pilzneński) syn Piotra Aleksandra wojew. Lube - | skiego i Jadwigi Lanckorońskiej | zmarł 1689 r.| o.

Portret trumienny Zygmunta Tarły.jpg

 Portret wyróżnia staranne, nieschematyczne opracowanie rysów Tarły oraz modelowanie niemalże światłocieniowe. W XVII i na początku XVIII w. powstały zbliżone konterfekty, namalowane w owalu na sześciobocznej, srebrnej, bogato repusowanej blasze. Tu wspomnieć można Portret Jakuba Szczawińskiego (kościół parafialny w Szczawinie Kościelnym), a także Portret nieznanego szlachcica oraz Portret Aleksandra Dominika Lubomirskiego (Muzeum 600-lecia Jasnej Góry w Częstochowie).

Malowany ornament obramienia blachy występuje na Portrecie Jakuba Farqvhar (zm. 1653; Muzeum Narodowe w Poznaniu). Ponadto tworzono podobne wizerunki, ukazujące półpostać zmarłego, np. Portret nieznanego szlachcica (po 1650; katedra gnieźnieńska, oraz Portret Zygmunta Dziembowskiego (1674; Muzeum w Międzyrzeczu Wielkopolskim).

Krystyna Gutowska-Dudek

drukuj
Podziel się:
Wykop Facebook

Srebrny portret trumienny Ludwiki Anny Teodory Leszczyńskiej (artykuł, Silva Rerum)

Zwyczaj tworzenia portretów trumiennych upowszechnił się w Rzeczpospolitej w XVII i XVIII wieku jako wyjątkowy, charakterystyczny element kultury sarmackiej. Były …

Starzec w celi nad czaszką_akwaforta z BN_XVIIIw.jpg

Vanitas vanitatum et omnia vanitas – Marność nad marnościami i wszystko marność (artykuł, Silva Rerum)

Cytat ten został zaczerpnięty z biblijnej Księgi Koheleta. Pełne pesymizmu słowa przypadły do gustu szczególnie ludziom żyjącym w okresie baroku. …

rycerz_A.Oleszczynski_1837-38_BN.jpg

Śmierć rycerska w kulturze sarmackiej (artykuł, Silva Rerum)

Szlachta Rzeczypospolitej, choć już w XVI w. przekształciła się w stan ziemiański, zawsze określała się mianem stanu rycerskiego. Ideały rycerskie …