UE
Unia Europejska
nieslyszacy WCAG 2.0
Aby wyświetlić poprawnie całą zawartość strony, uruchom wtyczkę Flash w Twojej przeglądarce.
Zobacz jak uruchomić wtyczkę Flash w Chrome.

Figurka

karta katalogowa kolekcji

Kolekcja

Rzemiosło artystyczne
Johann Carl Schönheit (1730–1805)
Miśnia
koniec XVIII w. (do 1774 r.?)
porcelana, farby naszkliwne, złocenie
48 x 21,5 x 16,5 cm
Wil.4156

figurka_pasterka_na_strone

Okazała porcelanowa figura jest jednym z niewielu obiektów ceramicznych o udokumentowanych początkach    historii obecności w kolekcji wilanowskiej. W 1800 r. została kupiona przez Stanisława Kostkę Potockiego z wyprzedaży po Rogalińskim, by uzupełniała uszczuplone w owym czasie zbiory porcelany w pałacu wilanowskim. Potocki pisał do żony o emocjach przeżywanych na aukcji, wyrażając opinię, że nowości dobrze zastąpią w Wilanowie porcelanę zabraną do Łańcuta przez teściową, Izabelę Lubomirską: Kupiłem także ze trzy figlów z porcelany saskiey za bezcen, nie ładnych [...] Nikt ich nie licytował tylko ja i Niemcy, je crains qu’un grand berger et sa tendre compagne ne m’echappent [boję się, że wielki pasterz i jego czuła towarzyszka wymkną mi się], bo się w nich szalenie jeden Prusak zakochał, są to machiny wielkie, [...], ja iednak za oboje więcey jak pięć albo sześć dukatów nie dam. (Listy Potockiego do Małżonki, list z 2.10.1800 r.). Mimo pokaźnych rozmiarów wilanowskich figurek trudno je połączyć z opisami w najbliższym czasowo inwentarzu, spisującym wyposażenie pałacu w 1832 r., w którym posługiwano się często lakonicznymi sformułowaniami "dwie figurki stojące". Zachowany na podstawie kwiaciarki charakterystyczny napis czerwoną farbą, odnoszący się do inwentarza sporządzonego po 1850 [po 1856 r.], pozwala stwierdzić, że w tym okresie obie zdobiły parę szaf w Gabinecie skrzydła zamieszkiwanego dawniej przez Lubomirską, a ustawione były na rzeźbionych i złoconych cokołach. Zapewne nie zmieniły swego miejsca w pałacu aż do II wojny światowej, kiedy to zarekwirowane zostały przez Niemców. Rewindykowana została jedynie figurka kobieca, która znalazła się w Muzeum Narodowym w Warszawie, żeby w 1991 r. wrócić do wnętrz, gdzie spędziła prawie półtora wieku.

Wśród ogromnej liczby rzeźbiarskich przedstawień powstałych w manufakturze miśnieńskiej przeważają figurki i grupy figuralne niezbyt dużych rozmiarów, które mogły być stawiane na stole wśród zastawy, na przyściennych konsolkach, a jeszcze później na półkach serwantek. Niezbyt często spotyka się okazałe figury, nastręczające większe problemy z wypalaniem w piecu i wymagające specjalnych miejsc do ekspozycji. Prawie półmetrowej wysokości dama w kapeluszu, trzymająca koszyk z kwiatami (model B 65), nazywana kwiaciarką, pasterką lub ogrodniczką, miała pierwotnie w zbiorach wilanowskich swego towarzysza (model 2686), z którym stanowili parę. Jej twórca, Johann Carl Schönheit, najpierw pomagał najsłynniejszemu modelerowi w Miśni, Johannowi Joachimowi Kaendlerowi, następnie współpracował z przybyłym z Francji Michelem Victorem Acierem, a od 1764/1765 r. zaczął projektować własne dzieła. Pełna wdzięku i subtelności postać kobieca, powstała niedługo po figurce męskiej, doskonale prezentuje twórcze możliwości artysty.

Barbara Szelegejd

drukuj
Podziel się:
Wykop Facebook
44_miśnia_waza_świecznik_maselniczka.jpg

Porcelana i koniec świata (artykuł, Silva Rerum)

Spopularyzowanie w XVIII wieku kruchych naczyń ze szkła, fajansu i porcelany przyczyniało się do osłabiania tradycyjnych form pokazywania bogactwa i …

63_rzezba biskwit 26_trzy gracje.jpg

Trzy Gracje (multimedium)

Rzeźba Trzy Gracje, prezentowana Państwu w postaci cyfrowego opracowania 3D, należy do wyrobów, które wyjątkowo łatwo narażone są na uszkodzenie. …

45_logo_misnienskie_got.jpg

Projekt Miśnia z XVIII w. (artykuł)

Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie w ramach projektu „Miśnieńska porcelana w XVIII wieku dla szlachty i arystokracji w Polsce” udostępniło dane na temat wyrobów manufaktury w Miśni, które zachowały się w polskich muzeach.