nieslyszacy WCAG 2.0WCAG 2.0

Polski dwór królewski był jedną z wielu scen, na których rozgrywało się tzw. theatrum ceremoniale, gdzie za pomocą znaków wizualnych przekazywano informacje o przynależności społecznej i obowiązującej hierarchii. Dr Joanna Kodzik oparła swoją pracę na nowożytnych niemieckich pracach teoretycznych.


To pierwsze tego typu rozwiązanie, które całkowicie zrewolucjonizuje identyfikację dzieł sztuki pochodzących z grabieży wojennych. Dzięki aplikacji możliwa będzie automatyczna identyfikacja obiektu jedynie na podstawie fotografii wykonanej za pomocą telefonu komórkowego.


Waza / Naczynie do chłodzenia wina

karta katalogowa kolekcji

Kolekcja

Rzemiosło artystyczne
Wolf
Niemcy, Hanau
1887–1914
Srebro repusowane, odlew, lutowanie
25 cm, średnica 28,5 cm
Wil.5636

Waza-Naczynie do chłodzenia wina .jpg

Sygn.: od spodu podstawy litery pod koronami A i P, lilia burbońska oraz monogram wiązany WK

Juste Aurèle Meissonier jest autorem opublikowanego w 1723 r. rysunku z modelem naczynia do chłodzenia szampana. Na jego podstawie wykonano pierwsze wazy, m.in. dla Ludwika IV Henryka Burbona. Sława otaczająca model tego naczynia rosła ze względu na jego nabywców i sprawiła, że w końcu XIX w. wzór zaczęto powielać w wytwórniach niemieckich w Hanau. W celu upodobnienia kopii do oryginału opatrywano naczynie własnymi znakami naśladującymi XVIII-wieczne francuskie znaki miejskie i złotnika. Podobny egzemplarz naczynia znajduje się w zbiorach Victoria & Albert Museum, a także w Royal Ontario Museum; ponadto w ostatnich latach oferowane były dwukrotnie do sprzedaży w domu aukcyjnym Sotheby’s. Do zbiorów wilanowskich mógłby już dawniej trafić podobny oryginalny przedmiot, jako że księżna Zofia Czartoryska, właścicielka Wilanowa w latach 1729–1777, znała i ceniła twórczość Meissoniera, u niego bowiem zamówiła projekt aranżacji Salonu w Puławach, zrealizowanego zapewne w latach 1733–1736.

Waza-Naczynie do chłodzenia wina_1.jpg

Naczynia do chłodzenia butelek z winem używano w Europie co najmniej od końca XVII w., na ziemiach polskich wzmiankuje je w 1. połowie XVIII w. Jędrzej Kitowicz jako popularne w bogatych domach. Na ogół były to jednokomorowe pojemniki w kształcie krateru, na jedną butelkę bezpośrednio wtykaną w lód. W XIX w. produkowano również naczynia dwuścienne, gdzie lód nie stykał się bezpośrednio z flaszką.

Joanna Paprocka-Gajek

 

drukuj
Podziel się:
Wykop Facebook
zastawa_stolowa_na_strone

Zastawa Stołowa (karta katalogowa kolekcji, Kolekcja)

Wielki srebrny serwis obiadowy, pomimo że niekompletny, jest wyjątkowym, jednym z najliczniejszych tego typu zespołów w zbiorach polskich. Dzieło wybitnego złotnika francuskiego z końca XVIII i początków XIX w. - Martina Guillaume’a Biennais’go.

26_sztuka-thomire-karmazynowa.jpg

Wielka zastawa stołowa (karta katalogowa kolekcji, Kolekcja)

Wielka zastawa stołowa z brązu złoconego jest dziełem P.P.Thomire’a, największego brązownika w sztuce francuskiej przełomu XVIII i XIX w. Należy ona do jedynego w Polsce tak licznego zespołu brązowych naczyń dekoracyjnych.