Heurich Jan Kacper, senior (1834-1887)
Heurich Jan Kacper, senior (1834-1887) - Galeria zdjęć
Heurich Jan Kacper, senior (1834-1887) - Galeria zdjęć
Heurich Jan Kacper, senior (1834-1887) – jeden z najwybitniejszych architektów warszawskich drugiej poł XIX w. już w dzieciństwie wykazywał nadzwyczajne uzdolnienia. W latach szkolnych kształcił się w rysunku i malarstwie u Jana Feliksa Piwarskiego a po wstąpieniu w 1852 r. na oddział architektury warszawskiej Szkoły Sztuk Pięknych był uczniem Henryka Marconiego. Po zakończeniu studiów w 1856 r. w ramach prowadzonych u niego praktyk do 1860 r. budował neorenesansowy kościół św. Anny w Wilanowie. Po podróży w 1865 r. do Włoch, Francji i Niemiec w następnym roku otrzymał stopień budowniczego III klasy. Odtąd wygrywał wiele konkursów na projekt budynków użyteczności publicznej m. in. budowy instytutu politechnicznego w Łodzi (1866), przebudowy ratusza (1864) i budwowy teatru ludowego w Warszawie (1869), tam też zaprojektował wiele pałaców, will i domów czynszowych w stylu włoskiego renesansu, który pod wpływem Marconiego preferował. Niestety, w czasie drugiej wojny światowej prawie wszystkie zaprojektowane przez niego budynki w Warszawie uległy zniszczeniu. Zachowały się jedynie: pałacyk w Alejach Ujazdowskich 31 (rozebrany w 1960 r.), elementy renesansowych elewacji na kamienicach przy ul. Wilczej 2/4 i Mokotowskiej 56. Jako syn artysty stolarza opracował ponadto podręczniki: dla stolarzy w 1862 r. i cieśli w 1871 r., pierwsze tego typu wydawnictwa na ziemiach polskich. Ceniony w swych projektach za harmonię proporcji i świetne wykończenie pozostawił po sobie także wiele pałacyków i dworów na prowincji.
Polecane artykuły
-
XVIII-wieczne dworki szlacheckie w polskich miastach
Dworkiem w miastach polskich XVIII w. zwyczajowo nazywano dom drewniany należący do szlachcica. Dworki lokowane były głównie na przedmieściach, na ogół na sporych działkach. Posesje, na których były wznoszone, zabudowane były podobnie jak wiejskie zagrody
-
Lanci Franciszek Maria
Lanci Franciszek Maria (1799-1875) – przybył do Polski w 1825 roku na zaproszenie Stanisława Małachowskiego. Był wtedy dobrze zapowiadającym się włoskim architektem tuż po studiach w Rzymie. Pracował najpierw w Krakowie, Galicji i Poznaniu, a przybywszy w
