Druga bitwa pod Parkanami
Informacje
Czas
Miejsce
Państwo obecne
Państwo historyczne
Uczestnik
Powiązane wydarzenie
Strona uczestnicząca
Opis
9 października 1683 roku król nie popełnił błędów z pierwszego starcia pod Parkanami. Jedno skrzydło oparł o Dunaj, a drugie o wzgórza, czym zabezpieczył się przed ewentualnym oskrzydleniem przez przeciwnika. Po prawej stronie stanął marszałek nadworny koronny Hieronim Lubomirski z 7,5 tysiącami żołnierzy, przede wszystkim jazdy. Centrum zajmował Karol Lotaryński z 16 tysiącami żołnierzy, z czego 7 tysięcy piechoty znajdowało się w środku szyku. Lewą stroną tego ugrupowania dowodził książę Ludwik Badeński, a prawą generał Johann Dünewald. Liczącym 7 tysięcy żołnierzy lewym skrzydłem sprzymierzonych dowodził hetman Stanisław Jabłonowski, którego ubezpieczał dodatkowo pisarz polny Stefan Czarniecki z dziesięcioma chorągwiami kawalerii. Artylerię zaś ustawiono na wzgórzach. W drugiej bitwie pod Parkanami armia turecka została doszczętnie rozbita. Sobieski z radością pisał Marysieńce, że odniósł większe zwycięstwo niżeli pod Wiedniem. Sprzymierzeni stracili zaledwie kilkuset żołnierzy, w boju padli zaś bejlerbejowie Bośni i Karamanu. Do niewoli dostali się, schwytani osobiście przez hetmana Jabłonowskiego, bejlerbejowie Siwaszu Chalil pasza i Sylistrii Mustafa pasza. Łupem zwycięzców padło 6 tysięcy koni oraz sztandary. Zwycięstwo pod Parkanami otworzyło również drogę do zdobycia Esztergomu.