Kasztelan (castellani)

Kasztelan (castellani)

Urząd kasztelana wywodzi się jeszcze z czasów pierwszych Piastów, kiedy to grody były ośrodkami władzy państwowej w terenie. Władzę administracyjną, wojskową i sądowniczą w imieniu panującego na terenie okręgu grodowego sprawował właśnie kasztelan. W początkach XIV stulecia większość kompetencji kasztelanów przejęli starostowie, a urząd kasztelański stał się anachronizmem. Kasztelanowie ze względu na dawną przynależność do rady królewskiej, weszli do senatu. Mimo braku realnych uprawnień zabiegano o tę godność, a sami kasztelanowie skrupulatnie dbali o wewnętrzną hierarchię. Ważniejszymi kasztelanami byli, ci którzy rezydowali w miastach prowincjonalnych. Zwani byli oni kasztelanami krzesłowymi, w odróżnieniu od drążkowych, którzy reprezentowali miasta powiatowe. Różnica polegała na tym, że podczas obrad senatu, ci pierwsi zasiadali bliżej tronu na krzesłach, drudzy zaś okupywali tyły siedząc na prostych ławach.

W epoce nowożytnej, kasztelan posiadał niewielkie kompetencje. Był w pewnym sensie zastępcą wojewody. Wiódł pospolite ruszenie danej ziemi na miejsce koncentracji wojewódzkiej. Mimo tak niewielkich uprawnień, nie wolno było łączyć kasztelaństwa z innymi urzędami senatorskimi i ministerialnymi. Kasztelanowi nie wolno było także sprawować funkcji starosty grodowego.

Kasztelanowie w senacie szli za wojewodami, wszakże z jednym zasadniczym wyjątkiem. Pierwszym senatorem wcale nie był wojewoda, a kasztelan krakowski, którego wyjątkowa pozycja była wynikiem historycznych zaszłości, dlatego też kasztelaństwo krakowskie było nader pożądaną godnością, zwłaszcza, że wraz z sześcioma wojewodami sprawował pieczę nad skarbcem koronnym na Wawelu.

Polecane artykuły

1 / 3
    • Silva Rerum

      Wojewoda (palatinus)

      Urząd wojewody był jednym z najstarszych polskich urzędów. Wojewodowie funkcjonowali już w czasach monarchii wszesnopiastowskiej. Do ich kompetencji należało ściganie przestępców, sprawy sądowe, zarządzanie dworem panującego i wypełnianie zadań przez nieg

      Obraz olejny. Przedstawia postać mężczyzny w długim, błękitnym żupanie i czerwonym płaszczu, który stoi przy stole nakrytym czerwonym suknem. Na blacie stołu leżą listy, kałamarz i nożyczki. Nad stołem herb. Mężczyzna stoi na tle ciemnej kotary. Jest to portret wojewody ruskiego Marka Matczyńskiego z kościoła p.w. Św. Jana Ewangelisty w Sulimowie.
    • Silva Rerum

      Kasztelana wileńskiego konfekcyjne ekstrawagancje

      Na swoim drugim ślubie (1617 r.) książę Janusz Radziwiłł (1579-1620) wystąpił w stroju polskim. Nieprzypadkowo jednak na medalu autorstwa Christiana Malera lub Daniela Kellerthalera wybitym z tej okazji widzimy go w obfitej kryzie i „alamodowej” bródce. K

      Portret mężczyzny w okrągłej ramie, ustawiony na cokole. Całość w formie ołtarza. Po bokach portretu, na zewnątrz, dwie kolumny. Nad wizerunkiem orzeł z koroną na głowie. Poniżej również orzeł w herbie. Mężczyzna ubrany w strój historyczny z dużym koronkowym kołnierzem przy szyi. Jest to portret Janusza Radziwiłła, kasztelana wileńskiego.
    • Silva Rerum

      Publiczne domy i łazienki kasztelana Jezierskiego

      Niemałym wydarzeniem w Warszawie stanisławowskiej było wybudowanie przez kasztelana łukowskiego Jacka Jezierskiego w 1776 r., po prawej stronie mostu nad brzegiem Wisły, „w miejscu zapadłym, którędy jeszcze Wisła płynęła” własnego piętrowego domu, zwanego

      Stara rycina. Przedstawia dwie nagie kobiety za parawanem. Jedna z nich kładzie nogę na podeście – niskim stołeczku, a druga podnosi do góry ręce w których trzyma szatę. Za parawanem siedzi mężczyzna, który trzyma karton i rysuje tę scenę.

    Słowa kluczowe