W 1975 roku w reprezentacyjnej Sali Białej pałacu ułożono wielki kobierzec utkany na specjalne zamówienie Kancelarii Rady Państwa, Urzędu Rady Ministrów oraz Muzeum Narodowego w Warszawie. Projekt dywanu autorstwa malarki Heleny Korbik, członkini Związku Polskich Artystów Plastyków, zatwierdzony w 1974 roku przez Kolegium Rzeczoznawców Pracowni Sztuk Plastycznych w Łodzi, odtwarza dekorację ornamentalną charakterystyczną dla kobierców perskich. Realizacji projektu podjęła się Tomaszowska Fabryka Dywanów i Chodników „Weltom” w Tomaszowie Mazowieckim, proces koordynował artysta plastyk Roman Korbik, który pełnił jednocześnie nadzór artystyczny.
Przez 38 lat dywan zdobił wnętrze pałacu, zanim w 2013 roku, po zmianie ekspozycji, przeniesiono go z pałacu do Oranżerii. Teraz znów jest w Sali Białej.
Warto przyjrzeć się świadkowi historii! Środkowa rozeta jest koncentrycznie otoczona barwnymi polami o falistych płynnych krawędziach, wypełnionych drobnymi elementami floralnymi, a całość zamyka bordiura. Pastelowa kolorystyka dywanu odzwierciedla europejską stylistykę XVIII wieku. Warto wiedzieć, że w 2. poł. XIX w. podłoga w Sali Białej też pokryta była niewiele mniejszym dywanem; widzimy go na akwareli Wilibalda Richtera z ok. 1850 (w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie).
I jeszcze kilka konkretnych informacji o samym dywanie:
Materiał: wełna (okrywa włosowa), bawełna (osnowa)
Technika wykonania: dywan wiązany
Wymiary: 1200 cm x 820 cm
Powierzchnia: 98 m2
Czas i miejsce powstania: ok. 1975 r., Tomaszów Mazowiecki, Polska dokumentacja projektowa przechowywana jest w Centralnym Muzeum Włókiennictwa w Łodzi, nr inw. CMW 10513/DP/1.
Dziękujemy konserwatorce tkanin Pani Barbarze Czai za wyczerpujące informacje o powstaniu i losach wielkiego dywanu.