Jak na wojnę się wojsko zbroiło
Jak na wojnę się wojsko zbroiło - Galeria zdjęć
Jak na wojnę się wojsko zbroiło - Galeria zdjęć
Wojny z Turkami wymagały żołnierzy i to dobrze uzbrojonych. Skąd zdobyć na to pieniądze, gdy nie znano koszar, magazynów państwowych, a skarb państwa notorycznie świecił pustkami? Rozwiązanie było proste – poszczególnym jednostkom naznaczano wybrane dobra z pozwoleniem na wybranie z nich określonej kwoty na wyżywienie i oczywiście dozbrojenie się. Tak miało być, bywało że wojsko wybrało więcej, a i tak się nie dozbroiło.
NGAB, F. 694, op. 4, nr 1155, k. 207
Żołnierze na przyszłą usługę Rzeczypospolitej mają stawić się „w moderunku porządku z chorągwiami, a nie gołemi z kopiami i z rynsztunkami swej szarży należytym. Czeladź z długą strzelbą i pistoletami, pancerni z dzidami także z długą strzelbą podług komputu stawać pod surową animadversią [kontrolą]”.
Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego:
Polecane artykuły
-
Jak wojsko w starostwie krzyczewskim się zaopatrywało
W czasie wojny wojsko musiało jeść, pić, ubrać się, uzupełnić zniszczone uzbrojenie, gdzieś przenocować. W XVII w. nie było koszar, magazynów, skarb stale świecił pustkami. Radzono sobie jak umiano. Hetman wielki miał prawo jednostkom naznaczać różne mają
-
Chorągiew husarska Jana III – pierwszy oddział wojsk koronnych
W czasach Władysława IV w ramach wojsk koronnych król utrzymywał chorągiew husarską. Pod względem prestiżowym był to pierwszy w hierarchii oddział wojska koronnego, a jego dowódca, czyli porucznik, należał do grona wyższych rangą oficerów, występując na o
-
Patrick Gordon o wojskowej dyscyplinie
Po podpisaniu rozejmu pod Ujściem w 1655 roku Patrick Gordon[1], szkocki żołnierz, udał się z Hieronimem Radziejowskim w okolice Poznania, gdzie obserwował panującą w wojsku szwedzkim żelazną dyscyplinę. W swoim dzienniku zapisał kto, kogo i za co śmierci
-
Oficerowie wojsk koronnych w drugiej połowie XVII w.
W drugiej połowie XVII w. wojska koronne wraz z litewskimi tworzyły siły zbrojne Rzeczypospolitej. Na najwyższym szczeblu dowodzone były przez króla, hetmanów wielkich i polnych oraz licznych urzędników. Na poziomie poszczególnych jednostek – przez rotmis
