Skrzydło północne pałacu

Dawnej Sypialni Pani przywrócono dziewiętnastowieczny wygląd i wystrój ścian, który znamy dzięki archiwalnym fotografiom. Odsłonięto dekorację mazerunkową drewnianych boazerii, polegającą na malarskim, iluzjonistycznym odtwarzaniu słojów drewna. Tak malowane powierzchnie, szczególnie popularne w XIX wieku, do złudzenia przypominają prawdziwe okładziny wykonane z luksusowych gatunków drewna, na przykład czeczoty. Ponad boazeriami na ścianach umieszczono wierne rekonstrukcje dziewiętnastowiecznych luksusowych francuskich tapet flokowanych, z wzorem liści winnej latorośli. Oryginalne fragmenty tapet, które zachowały się pod współczesnymi tkaninami, zostały zdjęte ze ścian, poddane konserwacji i zdeponowane w magazynie zbiorów. Ich fragmenty można oglądać obecnie w jednym wąskim przęśle pomieszczenia, obok okna. Odtworzono też ozdobny fryz sztukatorski, usunięty w latach 60. XX w., który zmienił proporcje pomieszczenia. Zakonserwowano marmurowy kominek i dekoracyjny parapet podokienny. Całość wystroju dopełnia oryginalny żeliwny żyrandol z kryształowymi elementami, również po konserwacji i pasmanteryjne lambrekiny, dekorujące karnisze nad drzwiami. Przejście do windy zaaranżowano we wnęce sypialni.

Konserwacja żeliwnej konstrukcji schodów pozwoliła na przywrócenie pierwotnej barwy tralek  balustrady, przez długi czas zamalowanych warstwą ciemnozielonej, prawie czarnej farby olejnej. Dzięki badaniom specjalistycznym i żmudnej pracy fachowców udało się przywrócić szlachetny kolor powłoki, nawiązującej swoim wyglądem do metalicznej powłoki brązu. Balustrada współgra z wyrafinowaną formą zdobień na schodach oraz eleganckimi wymalowaniami ścian. 

Mazerunki, czyli malarskie imitacje słojów drzewnych, odzyskały dawny blask. Skrupulatne badania stratygrafii poszczególnych powłok malarskich na ścianach pozwoliły na ustalenie i przywrócenie  pierwotnej tonacji zieleni pokrywającej płaszczyzny ścian na obu piętrach klatki.

Na parterze, na ścianie wschodniej, odnaleziono fragment dekoracji obramiającej istniejące tam wcześniej drzwi. Zakonserwowano i powieszono kinkiety. Na suficie w drugiej kondygnacji zawieszono istniejący tam przed wojną, żeliwny żyrandol, który po konserwacji zelektryfikowano.

Stały wystrój wnętrza Sieni Dolnej - malarski, architektoniczny, rzeźbiarsko-sztukatorski, posadzka oraz stolarka okienna i drzwiowa –  został w całości objęły zakresem prac konserwatorskich. Przeprowadzono zabiegi techniczne, a także pogłębione badania specjalistyczne - materiałowe i laboratoryjne wraz z kwerendą archiwalną. Równolegle prowadzona była dokumentacja filmowa na potrzeby informacyjne. Po zabezpieczeniu i skonsolidowaniu odspajających się i popękanych tynków, przywrócono w części południowej oryginalną osiemnastowieczną kolorystykę, a w części północnej usunięto zabrudzenia i przemalowania, dzięki czemu pięknie uwydatnił się rysunek i plastyka pseudogotyckiej dekoracji ścian i sklepienia. Barwy wystroju elementów architektonicznych kopuły i ścian to wypadkowa obserwacji resztek oryginału, badań specjalistycznych i archiwalnych. Badania wykazały, że przedstawienia puttów w kopule od strony północnej i południowej mają na sobie historyczne przemalowania, których nie zdecydowano się usunąć. Z ich powodu kolorystyka malowideł jest znacznie ciemniejsza, a formy malarskie niestety odbiegają od tych oryginalnych. Pełnej konserwacji i restauracji poddano również cztery dziewiętnastowieczne stiukowe postumenty. Przeprowadzono modernizację instalacji elektrycznej a południowa część Sieni Dolnej otrzymała dodatkowe oświetlenie.

Podobnie jak w innych wnętrzach skrzydła północnego prace rozpoczęto od poszerzonych badań historycznych i konserwatorskich: odkrywkowych, stratygraficznych i identyfikujących surowce (tynki, pigmenty, spoiwa). W XIX w. kolejni właściciele pałacu wprowadzali znaczące zmiany w strukturze architektonicznej skrzydła północnego, zmieniano też wystrój kolejnych pomieszczeń. Berlińscy malarze wykonali malowidła sufitowe w Galerii Krajobrazów. Sufity i sztukaterie w Galerii Obrazów „Muzeum” zwanej były wielokrotnie przemalowywane z wykorzystaniem wcześniejszych osiemnastowiecznych dekoracji. Prawdopodobnie na malowidłach w partii centralnej trzech sufitów namalowano nowe kompozycje przedstawiające sklepienia ogrodowych altan z motywami roślinnymi i ptakami. Pojawiły się też cztery kariatydy podtrzymujące belkowania sufitu, a w narożach sufitów umieszczono medaliony z wizerunkami artystów epoki renesansu. 

Konserwatorzy oczyścili i usunęli niewłaściwe uzupełnienia i dwudziestowieczne przemalowania. Trudnym zadaniem było opracowanie właściwej kolorystyki, tak by w pełni wydobyć walory dekoracyjne wnętrza. Wykonano oczyszczenie, wzmocnienie i retusz osiemnasto- i dziewiętnastowiecznych malowideł oraz polichromowanej dekoracji sztukatorsko-rzeźbiarskiej sufitów, faset i fryzów wraz ze złoceniami we wszystkich trzech pomieszczeniach. W Galerii Krajobrazów i sąsiadującym z nią Aneksie odrestaurowano cztery okna i dziewiętnastowieczne marmurowe parapety podokienne, odtworzono kolorystykę sztukatorskiego fryzu i rozwiązania barwne sztukatorskich cokołów ścian. Na podstawie materiałów porównawczych zaprojektowano nowe dekoracje okienne z zasłonami i lambrekinami, korespondujące z estetyką wnętrz.